Sztuka w Sztuce oraz Twórca i Ślad – Nowe wystawy w MOCAK-u!

Magnifier
Sztuka w Sztuce oraz Twórca i Ślad – Nowe wystawy w MOCAK-u!

Już w najbliższy czwartek w Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK odbędzie się wernisaż otwierający nowe wystawy: Sztuka w Sztuce, Twórca i ślad. Materiały z Archiwum Artystów z Kolekcji MOCAK-u oraz dwie wystawy zorganizowane w ramach festiwalu Miesiąc Fotografii w Krakowie 2017: Diana Lelonek, Liban i Płaszów – nowa archeologia oraz Susan Lipper, Grapevine: 1988-1992.

Sztuka w sztuce

Sztuka w sztuce

Materiały prasowe

To kolejna wystawa z cyklu konfrontującego ważne obszary życia z wyobrażeniami artysty. Jednak ta wystawa będzie inna od poprzednich. Wcześniejsze tematy były „wzięte z życia” i analizowały zawarte w nim prawdy i manipulacje. Historia pokazywała dramat wojny, patriotyzm i identyfikację narodową. Sport ujawniał ludzkie ambicje i możliwości. Ekonomia przestrzegała przed siłą pieniądza i jego wszechobecnością. Zbrodnia zagłębiała się w zło tkwiące w człowieku. Gender wyświetlał przekłamania dotyczące płci. Medycyna pokazała skomplikowane uzależnienie od ciała. Każdy z tych tematów jest bezpośrednim źródłem symboli egzystencjalnych, które można wykorzystać we własnym komentarzu wobec świata, na który jesteśmy skazani. W ramach tych terminów funkcjonujemy, one wyznaczają pole naszej wolności, godności, ale również naszej nieprawości. Natomiast Sztuka nie ma mocy bezpośredniego wpływania na nasze życie.

Jest obszarem refleksji, budzącym i pogłębiającym nasz namysł i naszą krytyczność wobec wszystkiego, co jest istnieniem. Taka jest jej rola i taką sztukę MOCAK stara się pokazywać we wszystkich swoich działaniach. Ale sztuka ma również bardziej „artystyczną” twarz – jest wielką kolekcją rozpoznawalnych obrazków, które mają swoje głośne historie, swoje niezwykłe konteksty, są pełne stojących za nimi uniesień i egzaltacji. W skład tej kolekcji wchodzą arcydzieła, przedstawienia sławnych postaci, określone gry kompozycyjne, specyficzne ekspresje, wielkie skandale. Obrazy „ze sztuki” są niezwykle nośne znaczeniowo. Każdy taki cytat ma pojemność małego tekstu. Dlatego artyści często wykorzystują cudzą sztukę. Powody są różne, ponieważ ta operacja może służyć wszystkim tematom. Wystawa Sztuka w sztuce nie jest zmaganiem się z określonym problemem egzystencjalnym, tylko jest obrazem wyrafinowanej gry znaczeniowej, która radzi sobie z różnymi problemami. Dlatego już na wcześniejszych wystawach z tej serii można było znaleźć prace, które zawierały „sztukę w sztuce”.

Twórca i ślad. Materiały z Archiwum Artystów z Kolekcji MOCAK-u

Galeria Alfa

To cenne źródło informacji o polskiej i zagranicznej sztuce współczesnej. Zbiór, zainicjowany przez Marię Annę Potocką w latach 70. w związku z działalnością Galerii Pi, Galerii Potocka oraz Muzeum Artystów, jest sukcesywnie uzupełniany. Inauguracja Archiwum MOCAK-u w nowo oddanej przestrzeni oznacza udostępnienie setek materiałów źródłowych, wśród których znajdują się fotografie, filmy, książki artystyczne, korespondencja, autorskie notatki, rysunki, projekty oraz pozostałości po akcjach i wystawach. Często są to jedyne materiały dokumentujące dane działanie artystyczne.

Wystawa inicjuje serię ekspozycji popularyzujących zbiory Archiwum MOCAK-u. Obiekty na niej prezentowane stanowią świadectwo procesów twórczych i efemerycznych działań performatywnych. Unikalne archiwalia dokumentują publiczne akcje, projekty artystyczne, ekspozycje z lat 1973–2004. Niepozorne przedmioty (np. latawiec, stalowa kula, drut) dopiero w zestawieniu z materiałem fotograficznym i opisami przywołują konkretne performansy i wystawy.

Diana Lelonek
Liban i Płaszów – nowa archeologia

Galeria Re

W prezentowanym na wystawie projekcie Liban i Płaszów – nowa archeologia Diana Lelonek zastanawia się nad skomplikowaną historią dwóch miejsc w Krakowie, które rzadko stają się przedmiotem namysłu. Artystka zagłębia się w bogactwo pozostawionych przez naturę i człowieka śladów, odkrytych przez nią na terenie kamieniołomu Liban i obozu koncentracyjnego w Płaszowie. Prace Lelonek bazują na procesach, które zachodzą w przyrodzie, oraz na tym, co owe przekształcenia mówią o przeszłości tych obszarów. Artystka poszukuje śladów prehistorii i trudnej nowszej historii, uwzględnia też współczesne sposoby wykorzystania obu miejsc.
 
W czasie swoich badań Lelonek odkryła i przeniosła do galerii przedmioty tak różne, jak skamieliny z okresu jurajskiego, ślady obozów pracy z czasów II wojny światowej, pozostawione elementy scenografii do filmu Stevena Spielberga Lista Schindlera oraz śmieci porzucone przez odwiedzających te tereny. Wszystkie te elementy z czasem uległy naturalnym procesom erozji. Zostały zrównane przez przyrodę i złożyły się na jedną historię – skamieliny, elementy scenografii i porzucone puszki pełnią funkcję okazów archeologicznych, odkrywanych i poddawanych refleksji. Budują one narrację wokół powojennej mentalności społeczeństwa, są zapisem czasów i przemian. Wskazują również na obecną funkcję tego obszaru – przestrzeni, w której wyraża się pamięć zbiorowa.
 
Projekt realizowany przez Lelonek ma charakter badawczy, został zainicjowany przez kuratora Gordona MacDonalda specjalnie dla Miesiąca Fotografii w Krakowie. Do momentu otwarcia wystawy artystka mierzyła się z miejscem, jego historią i współczesną funkcją. Wystawa jest zatem pierwszą, chociaż nie ostateczną prezentacją efektów zainteresowania Lelonek tym zagadnieniem oraz tymi terenami.
 
Wystawa powstała przy współpracy merytorycznej z Muzeum Geologicznym Instytutu Nauk Geologicznych Polskiej  Akademii Nauk w Krakowie.

Wystawa zorganizowana w ramach festiwalu Miesiąc Fotografii w Krakowie 2017

Susan Lipper
Grapevine: 1988–1992

Galeria Beta

Tytuł cyklu Susan Lipper Grapevine nawiązuje do Grapevine Branch, małej miejscowości w Wirginii Zachodniej w USA, gdzie autorka przyjeżdżała na przełomie lat 80. i 90. XX wieku. Z czasem zdobyła zaufanie tej zamkniętej społeczności i nawiązała bliskie relacje z jej mieszkańcami, prowadząc z nimi rozmowy i fotografując ich aparatem średnioformatowym.
 
Choć obrazy Lipper wydają się mieścić w konwencjonalnej poetyce fotografii dokumentalnej, odeszła ona od tradycji, pozwalając swoim modelom na wcielanie się w role i kreowanie postaci, które mogły – ale nie musiały – być z nimi tożsame. Po wydrukowaniu zdjęć oglądała je wspólnie ze swoimi modelami, aby umożliwić im korektę albo zmianę pozy.
 
Ta współpraca paradoksalnie spełnia tradycyjną funkcję dokumentalną: akcentuje role płciowe i klasowe charakterystyczne dla prowincjonalnej Ameryki, a także skłania oglądającego do przywołania obrazów amerykańskiej wsi funkcjonujących w zbiorowej pamięci wizualnej. Na fotografiach Lipper każda rola jawi się jednocześnie jako sztuczka lub fantazja na temat własnej postaci, jak i sposób wyrażenia siebie.
 
Tym samym Grapevine stanowi podwójną manifestację podmiotu, obrazując wyobraźnię i projekcje samej Lipper – tworzenie przez nią i odkrywanie fikcyjnego Edenu z dala od pustego konsumpcjonizmu – ale też wyostrzoną samoświadomość modeli w przyjmowaniu konkretnych póz.
 
Wystawa zorganizowana w ramach festiwalu Miesiąc Fotografii w Krakowie 2017

Źródło: materiały prasowe

Komentarze

Napisz komentarz
Zamknij formularz komentowania
Napisz komentarz

Brak komentarzy